مجلة الكاتبــــــــــــه منه حسين الالكترونيه

{على الرصيف {4}
************
عشت أيام
كانت عصيبة
لا ليه مأوى
ولا ليه بيت
قلبى إنكسر
فى لحظة
وكتير أسيت

ولادى دموعهم
إتروت بهم جبال
كان نفسي
أكون لهم
عون وسند
من غدر الزمان
كان نفسى أكون
لهم درع وأمان
عشت تايهه
فى دنيا واسعه
بنيت لى عشه
على الرصيف
كان نفسى
أغطى جسمى
ماتلمحه حتى ملابسي
وولادى غطتهم
برموش عيونى
ورغم حاجتى
إلا انى إستخسرت
فى نفسي حق الرغيف
عشت أعافر
يمكن الاقى فرحه
بعد غدر الزمان
كبرت إبنى
أصبح مهند س
وكان ده حلمى
وبنتى كمان
كانت باقي أملى
دكتوره هي
زينة الصبايا
زينة البنات
مديت ايديه
عشان أشوفهم
يملوا عنيه
يبقوا حاجه
كبيرة
ويرحمونى من
نومت الرصيف
نفسي أكل
أكل نظيف
نفسي يكون لى
يكون لى بيت
كتير عليه
إنى أعيش
فى فرحه شويه
فرحت فى نفسى
وقولت
حيعوضنى ربى
وحنول مرادى
من رب العباد
أكيد شايل لى
فرحه بعيده
شيفاها منى قريبه
فوقت من حلمى
على قابوس
قتلنى
إتبروا منى
إتحدوا عليه
وسبونى يتيمه
ماتقولش جانيه
باعونى فى سوق
النخاسة
بكل خساسه
أعتبرونى كلبه

يرمو لى عضمه
اول ماهف عليهم
فى لحظة حنان
وانا بعت عمرى
يمكن يكونوا
فى يوم ليه
بر أمان
دى حكايتى
كلها غدر وأساوه
حتى القريب
أصبح بعيد
ولسه بعانى
مر الفراق
لسه مستنيه
عدل ربى
يمكن اشوفه
قبل ماأموت
دى حكايتى
على الرصيف
شوفت يابيه
قولت بلاش
ثروت_كساب